حالت پایه

حالت پایه

گاهی گفته می‌شود که کم‌انرژی‌ترین الکترون‌ها در یک اتم (یعنی الکترون‌های واقع در داخلی‌ترین لایه K)، در حالت پایه هستند؛ انرژی آن‌ها نمی‌تواند کمتر شود، و در عمل، به «زمین» برخورد کرده‌اند. از سوی دیگر، این الکترون‌ها در لایه‌های الکترونی بالاتر با انرژی اضافی خود، «برانگیخته» نامیده می‌شوند.

تفاوت میان الکترون‌های حالت پایه و برانگیخته، کلید بسیاری از پدیده‌های فیزیک کوانتومی است که در لایه‌های الکترونی روی می‌دهد. وقتی یک الکترون از طریق جذب یک فوتون، انرژی بدست می‌آورد، برانگیخته می‌شود و تلاش می‌کند که به یک سطح انرژی بالاتر بپرد. در مقابل، وقتی الکترونی انرژی از دست می‌دهد، یک فوتون گسیل کرده و به یک حالت انرژی پایین‌تر سقوط می‌کند. چرا یک الکترون نیاز به سقوط دارد؟ همه ذرات هنگامی در خوشحال‌ترین حالت خود هستند که حتی‌الامکان، به حالت پایه نزدیک‌تر باشند، لذا الکترون‌های برانگیخته، ذاتا ناپایدار می‌باشند. اگر یک جای خالی، درست در لایه الکترونی پایینی یک الکترون وجود داشته باشد، آن الکترون، انرژی اضافی خود را از دست داده و آن فضا را اشغال خواهد کرد.
 
كلمات كليدي :
حالت پایه
 
امتیاز دهی
 
 

نظر شما
نام  
پست الكترونيک
وب سایت
متنی که در تصویر می بینید عینا تایپ نمایید
نظر
login